O mnie

Moja historia

Moja droga zaczęła się od pracy z ludźmi i od potrzeby działania w praktyce. Jeszcze w czasie liceum łączyłem edukację z pracą animacyjną w Dinoparku i Krainie Świętego Mikołaja, gdzie prowadziłem grupy w różnym wieku i z różnych środowisk — dzieci, młodzież, nauczycieli, wycieczki, osoby z niepełnosprawnościami oraz grupy organizowane przez instytucje pomocowe. To doświadczenie mocno wpłynęło na mój wybór pierwszych studiów pedagogicznych i na sposób, w jaki zacząłem myśleć o edukacji: jako o spotkaniu, komunikacji, organizacji i dobrze zaprojektowanym doświadczeniu.

Na studiach odkryłem, że najlepiej uczę się i pracuję przez tworzenie. Interesowały mnie nie tylko teksty, teorie i pojęcia, ale przede wszystkim to, jak można je przełożyć na działanie: grę, warsztat, rekwizyt, scenariusz, ćwiczenie, makietę albo narzędzie pracy. Tworzyłem gry terenowe i planszowe, projektowałem materiały zaliczeniowe, prowadziłem fragmenty zajęć i wykłady i konsultowałem pomysły z wykładowcami. Równolegle rozwijałem warsztat sceniczny – przez dwa lata przygotowywałem się indywidualnie do studiów aktorskich na scenie Teatru Małego w Łodzi, pracując pod okiem aktorek związanych z łódzką szkołą filmową. To doświadczenie nauczyło mnie obecności, pracy z ciałem, głosem, interpretacją i odbiorcą.

W kolejnych latach moje zainteresowania rozszerzały się o socjologię, prawo, metodologię, psychologię, pedagogikę i projektowanie działań edukacyjnych. Uczestniczyłem w seminariach, konferencjach i spotkaniach naukowych, wymieniałem doświadczenia z osobami z różnych środowisk akademickich i branżowych, a jednocześnie dużo czytałem – szczególnie publikacje naukowe z obszaru nauk społecznych, edukacji, metodologii i organizacji pracy. Prawo zainteresowało mnie z kolei jako obszar porządkujący zasady, odpowiedzialność i strukturę działania.

Z czasem coraz wyraźniej zacząłem łączyć teorię z praktyką. Projektowałem własne narzędzia, stroje, rekwizyty, szczudła, mechanizmy sceniczne, makiety, pomoce edukacyjne i koncepcje zajęć. Tworzyłem rozwiązania od pomysłu do wykonania: od analizy, szkicu i projektu graficznego po cięcie, klejenie, testowanie i realne użycie. Interesuje mnie moment, w którym idea staje się przedmiotem, a przedmiot zaczyna pracować z człowiekiem – uczy, angażuje, porządkuje myślenie albo po prostu uruchamia wyobraźnię.

Dlatego moja historia nie jest jedną prostą ścieżką, ale zbiorem doświadczeń, które łączy wspólny sposób działania: ciekawość, samodzielność, projektowanie, praca z ludźmi i potrzeba przekładania wiedzy na konkret. Najbliższe są mi projekty, w których można połączyć edukację, sztukę, komunikację, analizę i praktyczne wykonanie.